Een man en een vrouw worden vlak voordat de wereld vergaat, verliefd op elkaar en gaan samen verder hoewel ze weten dat ze geen toekomst meer hebben.
Onderwerp
Apocalyps, Liefde
Titel
Winters tuin
Auteur
Valerie Fritsch
Vertaler
Kris Lauwerys Isabelle Schoepen
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Duits
Oorspr. titel
Winters Garten
Uitgever
Amsterdam: De Bezige Bij, 2017
172 p.
ISBN
9789023497899 (paperback)

Besprekingen

Sprookje over het einde van de wereld

Roman. Valerie Fritsch beschrijft in Winters tuin een liefde in een wereld in ontbinding.

Wat als de wereld over een paar weken vergaat? Volgens de Oostenrijkse schrijfster ­Valerie Fritsch (26) in haar roman Winters tuin wordt er massaal zelfmoord gepleegd en getrouwd. Kinderen trekken plunderend rond, volwassenen vluchten wanhopig de stad uit.

Die precaire situatie dringt ook door tot Anton Winter, een zonderling die zich op de bovenste verdieping van een flatgebouw omringt met vogels. Sociale contacten blijven beperkt tot het begluren van de buren. Anton leeft liever in de herinneringen aan zijn idyllische kindertijd: een weelderige tuin, een huis vol wonderlijke objecten en een grootmoeder die als een kruidenvrouwtje het huishouden bestierde. In die omgeving ontlook zijn fascinatie voor de dood. 'Dat de natuur alles tenietdoet wat ze baart, vond hij opwindend.'

Eenzelfde opwinding drijft hem nu de straat op om de wereld in ontbinding te bekijken. In de chaos botst hij op Frederike. Er ontstaat een gulzi…Lees verder

Paradise lost

Terug van nooit echt weggeweest: de dystopische roman – doem is weer cool. De Oostenrijkse Valerie Fritsch organiseert een prachtige taalparade richting afgrond.

Als er al een voordeel is aan het Trump-tijdperk, dan wel de herontdekking van de dystopische literatuur. 1984 van George Orwell duikt zowaar weer op in de bestsellerlijsten. De tijden zijn nog net niet zo grimmig als de Engelse schrijver voorspeld had, maar nu er op iedere straathoek een camera hangt, we onze privacy met elke like te grabbel gooien en populisten dromen van keizerlijke macht – liefst ongehinderd door wereldvreemde rechtspraak en factcheckende media – dreigt zijn roman stilaan feitelijke geschiedschrijving te worden.

Net als in 1984 is de ongerepte natuur bij de Oostenrijkse schrijfster Valerie Fritsch aanvankelijk nog een vrijhaven. Anton Winter groeit op in een idyllische commune, ver van de grauwe stad. Als kind kan hij volop ravotten in een verwilderde tuin terwijl zijn ouders van het land proberen te leven. Zoemende bijen, bloeiende seringen, omaatjes die kledij verstellen, roezige zomers en met sneeuw overl…Lees verder

Anton Winter is opgegroeid in een gemeenschap op het platteland waar meerdere generaties van zijn familie woonden. Als volwassene is hij naar de grote stad vertrokken, waar hij in een wolkenkrabber woont en voor vogels zorgt. Er heerst daar een sombere stemming want het nadere einde van de wereld dreigt. Hierdoor heerst er chaos, onder de mensen en in de natuur. Mensen plegen massaal zelfmoord en wilde dieren lopen door de stad. Juist dan ontmoet Anton de jonge vrouw Frederike, op wie hij verliefd wordt. Ze gaan samen verder, maar een toekomst hebben ze niet meer. Dit bijzondere boek bevat eigenlijk geen gewoon verhaal, er is geen plot, geen ontwikkeling van karakters, geen spanning of actie en er is bijna geen dialoog. Het lijkt eerder een taalkundig experiment, een aaneenschakeling van beelden, scenes en grafische beschrijvingen, alles weergegeven in prachtige poëtische taal. Hierdoor is het beslist geen pageturner, maar moet dit trieste relaas met aandacht en geduld worden gelezen …Lees verder